Тор нь наалдамхай, үхлийн урхи мэт харагддаг. Гэтэл түүнийг нэхсэн аалз өөрөө дээгүүр нь гүйгээд л өнгөрнө. Яаж ингэж чаддаг юм бол?
Хариулт нь аалзны тор нэг л төрлийн утаснаас бүтдэггүйд байна. Тор нэхдэг аалзны сүлжээ үндсэндээ хоёр өөр үүрэгтэй утаснаас тогтоно. Төвөөс гадагш цацарсан шулуун утаснууд нь хуурай, хатуу тулгуур байдаг. Аалз яг энэ хэсгээрээ явж хөдөлдөг. Харин дугуйлан эргэлдсэн спираль хэсгүүд дээр л наалдамхай бодис түрхэгдсэн байдаг.
Өөрөөр хэлбэл, бүх тор нь наалддаг гэсэн ойлголт буруу. Наалдамхай хэсэг нь зөвхөн олз барих зориулалттай. Тэр цавуу шиг бодис нь маш нарийн бүтэцтэй уургийн уусмал бөгөөд бичил дусал хэлбэрээр утсан дээр тогтдог аж.
Аалзны хөл ч бас онцгой. Түүний сарвуун дээр салаалсан жижиг хумс маягийн бүтэц байдаг. Мөн гадаргууд нь тослог хамгаалалтын бүрхүүл бий. Энэ нь наалдамхай утасны цавуутай молекулын түвшинд барьцалдахаас сэргийлдэг. Иймээс аалз өөрөө торон дээгүүр маш хурдан гүйсэн ч өөрийн урхинд тээглэхгүй.
Үүгээр зогсохгүй, аалзны тор чийгтэй орчинд бараг “өөрөө өөрийгөө тохируулдаг” гайхалтай шинжтэй. Аалзны торго мэт утас нь супер агшилт гэдэг шинжтэй байдаг. Энгийнээр хэлбэл, өглөөний шүүдэр, манан зэрэг чийг хүрэхэд утасны урт нь 50 хүртэл хувиар богиносож чадна.
Энэ нь байгалийн автомат чангалагч гэсэн үг. Агаарт чийг ихсэх үед торон дээр шүүдрийн дусал тогтож, жин нь нэмэгддэг. Хэрэв утас хэвээрээ байвал тор амархан урагдах эрсдэлтэй. Харин агшиж богиносох үед ачааллыг тулгуур зангилаанууд руу дахин хуваарилж, бүх бүтцийг нь бүтэн авч үлддэг. Ингэхэд аалз өөрөө юу ч хийх шаардлагагүй.
Өчүүхэн амьтны бүтээсэн энэ тор бол зүгээр нэг наалдамхай сүлжээ биш. Хөдөлгөөн, барьцалдах чанар, чийгэнд хариу үзүүлэх ухаалаг бүтэц гээд биохими, физикийн нарийн шийдлийг хамтад нь агуулсан байгалийн инженерчлэл юм.
Эдгээр баримт нь Олон улсын арахнологийн нийгэмлэг болон Америкийн энтомологийн нийгэмлэгийн судалгааны мэдээлэлд тулгуурлаж байна.